Veel mensen lopen niet vast omdat ze zwak zijn.
Maar omdat ze te lang sterk zijn geweest.
Ze gaan door.
Blijven denken in oplossingen.
Zetten zichzelf opzij.
En merken vaak pas laat dat de rek eruit is.
Wat ik vaak zie, is dat het niet één groot moment is waardoor iemand vastloopt.
Maar juist de optelsom van kleine dingen:
Gedachten die blijven doorgaan
Moeite met grenzen aangeven
Altijd “aan” staan
Weinig rust in je hoofd
Tot het moment dat het niet meer gaat zoals daarvoor.
En dan komt de vraag:
Hoe kom ik hier weer uit?
Daar begint het niet met harder je best doen.
Maar met stilstaan.
Inzicht krijgen in wat er gebeurt.
Ruimte maken voor wat je voelt.
En stap voor stap weer beweging creëren.
Geen snelle oplossing.
Maar wel een duurzame verandering
