Vanaf het allereerste begin heeft mijn zoon de missie van Artemis II op de voet gevolgd via NASA. Met oprechte interesse en bewondering keek hij uit naar elk nieuw moment in deze bijzondere reis. Afgelopen nacht besloten we – samen op te blijven om niets van de ontknoping te missen. Moe, maar vol spanning, zaten we voor de televisie en zagen we hoe de capsule uiteindelijk veilig neerkwam in de zee bij San Diego. Het was een bijzonder moment. Niet alleen om te zien waar we als mens toe in staat zijn, maar vooral ook om die prachtige beelden te zien van onze eigen planeet, de Aarde. Vanuit de ruimte oogt ze zo kwetsbaar, zo stil, zo ongelooflijk mooi tegen de zwarte leegte van het heelal. Eén van de astronauten zei iets wat raakte: hoe bijzonder het is dat ze met een Artemis rondom de maan kunnen reizen, maar dat niets zo verwonderlijk is als onze eigen aarde. Die ene blauwe planeet, vol leven, midden in het donker. En hij vroeg zich hardop af of wij, de mensen die er wonen, ons dat eigenlijk wel echt beseffen. Als je dan kijkt naar alle spanningen en onrust op onze wereld, ga je je inderdaad afvragen… beseffen we wel hoe bijzonder het is wat we hebben? Misschien zijn dit juist de momenten die ons daar weer even bij stil laten staan.